Είναι καλά γνωστό ότι η θάλασσα καλύπτει τα τρία τέταρτα της επιφάνειας της γης. Αν προστεθεί και μια τρίτη διάσταση - ο θαλάσσιος βυθός με τα φαράγγια και τις κατωφέρειές του - η θάλασσα περιλαμβάνει ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό της έκτασης της γης. Το μεγαλύτερο μέρος του θαλάσσιου βυθού αποτελείται από ιζήματα και μόνο ένα σχετικά μικρό ποσοστό του είναι βραχώδες ή αποτελείται από κοράλλια. Παρόλα αυτά, έχει δοθεί σταθερά έμφαση στην οικολογική έρευνα της χλωρίδας και της πανίδας των σκληρών υποστρωμάτων. Κατά έναν τρόπο, αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αφού μόνο σε μια βραχώδη διαπαλιρροιακή ακτή μπορεί κανείς να δει τη χλωρίδα και την πανίδα και να τις εκτιμήσει άμεσα χωρίς να τις καταστρέψει. Έτσι, τα περισσότερα είδη στις ακτές αυτές έχουν μελετηθεί. Αντίθετα, η πανίδα των ιζημάτων είναι συνήθως χωσμένη μέσα σ’ αυτά και είναι αναπόφευκτο να γίνονται τυφλές και ανεπαρκείς δειγματοληψίες στα ιζήματα, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές οι στατιστικές εκτιμήσεις της αφθονίας να χαρακτηρίζονται από πολύ μεγάλου εύρους όρια εμπιστοσύνης. Επίσης, υπάρχουν ακόμα πολλά ταξινομικά προβλήματα, ιδιαίτερα με τα μικροσκοπικά είδη που αποτελούν τη μικροπανίδα και τη μειοπανίδα