Φυσικά δε μας διαφεύγει ο "φιλικός" αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με Λεπτή ταξική ειρωνεία διατείνονται, καθώς χορεύουν το καθεστωτικό τους βαλς, ότι η προοπτική μιας Ελλάδας και ενός κόσμου χωρίς εκμεταλλευτές και καταπιεζόμενους, χωρίς πλουσίους και φτωχούς, χωρίς κεφαλαιοκράτες "αφέντες" και μισθωτούς "δούλους", στην καλύτερη περίπτωση συνιστά δονκιχοτισμό και ουτοπία. Εξίσου "φιλικά", λοιπόν, απαντάμε: "Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τόν κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας". Σίγουρα αυτή η "ουτοπική" πορεία αναδημιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όμως μια πορεία απείρως ευκολότερη και -από άποψη αποτελεσμάτων- πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισμένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Αυτή η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας, η Ελλάδα του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, είναι το πλέον ώριμο και ρεαλιστικό αίτημα των καιρών που "σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο ειρωνικός τίτλος δίνει το στίγμα. Η οικονομική ύφεση στην οποία βυθίζεται όλος ο πλανήτης δεν οφείλεται σε κάποιους λάθους χειρισμούς των κρατούντων αλλά είναι σύμφυτη με τη λειτουργία του συστήματος. Πρώτα ρεπόρτερ και μετά αναλυτής, ο Νίκος Μπογιόπουλος του "Ριζοσπάστη" εξηγεί μεθοδικά πώς η αναζήτηση περισσότερου κέρδους οδηγεί στη σημερινή κατάσταση της αποδιοργάνωσης του κοινωνικού ιστού και της επιστροφής σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα. Και συμπληρώνει τον τρόπο με τον οποίο κάθε προσπάθεια στήριξης της οικονομικής ζωής αφορά μόνο τους υποτιθέμενους πυλώνες όπως τις τράπεζες ή τις πολυεθνικές και ποτέ τους εργαζομένους. Για τον συγγραφέα ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που τώρα γίνεται ολοένα και πιο ορατή.